Objęcie stanowiska dyrektora przez panią Barbarę Płotkowiak, która pełni tę funkcję do dziś

8 czerwca, przywrócenie dawnego imienia szkoły – Klaudyny Potockiej. Gośćmi honorowymi tej uroczystości były m.in. absolwentki przedwojennego liceum – klaudynki.

Nowym dyrektorem został pan Roman Henicz. W latach osiemdziesiątych kontynuowano rozbudowę bazy lokalowej – oddano dodatkowy budynek mieszczący dziś bibliotekę i szatnię.

Krótki, jak się okazało, okres wolności, karnawał „Solidarności”

Próg „Piątki” przekroczyli chłopcy, początek nauczania koedukacyjnego

Przeprowadzka do nowego budynku; patronką szkoły została działaczka ruchu komunistycznego, Maria Koszutska ps. Wera Kostrzewa

Wraz z burzliwymi zmianami zachodzącymi wówczas w Polsce i zdobyciem władzy przez siły komunistyczne do szkoły zaczyna wkraczać nowa rzeczywistość. Konstancja Swinarska zostaje uznana za element niepewny ideologicznie i odwołana ze swej funkcji – jej odejście oznaczało radykalną zmianę oblicza szkoły. Nową dyrektorką zostaje pani Maria Budasz, „zdymisjonowano” Klaudynę Potocką, a szkoła otrzymała nazwę Państwowej Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego nr 5. Takie określenie formalnie funkcjonowało do 1966 r. Formalnie, bo w świadomości poznaniaków nadal będzie popularną „Klaudynką”.

Toczące się pod koniec wojny (luty 1945) walki o Poznań powodują całkowite zniszczenie dotychczasowego budynku szkoły, zapada decyzja o odtworzeniu liceum w nowej siedzibie przy ulicy Przemysłowej.

Szkoła uzyskała prawo do realizacji wyższego – licealnego szczebla nauczania i formalnie otrzymała nazwę „Państwowe Liceum i Gimnazjum im. Klaudyny Potockiej”. Funkcjonowały w nim liczne koła zainteresowań, np. chór szkolny, harcerstwo czy Sodalicja Mariańska.

Z istniejącej już od ponad stu lat Uczelni im. Dąbrówki wyodrębniono filię neohumanistyczną. Początkowo obie szkoły funkcjonowały w jednym budynku przy ulicy Młyńskiej.